|
Bir zamanların fakir yemeği... Napolili fırıncılar 250 yıl önce, ince hamurun üzerine birtakım malzemeler ekleyerek fakir insanlar için basit bir yiyecek pişiriyorlardı. Bu yiyecek soyluların da ilgisini çekince, eşsiz başarı öyküsü başladı. İşte Etrüsklerle başlayıp, bütün dünyaya yayılan pizzanın öyküsü...
Çıtır çıtır, sıcak dumanları tüten, maydanoz kokulu, üstünde erimiş mozarella, domates ve zeytinyağıyla pırıl pırıl yeşil-beyaz-kırmızı renklerde eşsiz bir lezzet. Yeşil-kırmızı-beyaz, yani İtalyan bayrağının renkleri... Pizzaların kraliçesi ve aynı zamanda da kraliçelerin pizzası "Margherita"dan söz ediyoruz. Bu pizza türüyle ilgili efsane, bizi 1889 yılındaki Napoli´ye, "Pietro...e basta cosi" (Peter ... ve Böyle Yeter) gibi tuhaf adı olan bir pizzacıya götürüyor. Raffaele Esposito´nun işlettiği bu restoranda gürültüden hiçbir şey duyulmuyor, ucuz şarap su gibi akıyor. Küfürler, bağrışmalar... O dönemde pizzacılar işçiler, gündelikçiler gibi sıradan Napolililerin gelip karnını doyurduğu hızlı yemek servisi yapan yerlerdi.
Fakirlerden zenginlere...
Birkaç yüz metre ilerideki Palazzo di Capodimente´de, aynı gün bir başka insan grubu bir araya gelmişti. Ancak iki topluluk arasındaki zıtlıklar bundan daha fazla olamazdı. İtalya´nın genç kralı I. Umberto´nun sarayıydı burası. Normal koşullarda Torino´da yaşıyordu. Ancak Pantkot Yortusu´nda Kraliçe Margarete ile birlikte Napoli´deki sarayına gelmişti.
|